Een maand voor het officiële WK zet Martijn de Groot met een oefening het WK team op scherp. Hij componeerde een WK proeverij. We hebben deze avond vier teams. Het principe is het zelfde als op de wereldkampioenschappen: een wijn met vier proevers binnen tien minuten determineren, binnen de tijd opschrijven van druif, appellation, land en jaar. Ik heb dit keer een verslag geschreven vanuit het WK team, hoe wij proefden.
De eerste wijn, een mousserende, heeft veel kleur, is levendig en sappig en hoewel appel en gist worden genoemd in de proefnotities besluit het WK team dat het geen champagne is. We gaan voor Franciacorte, het blijkt Cava te zijn uit Spanje van 100% Xarel Lo.
Bij de tweede wijn ontstaat discussie in het team, een proever is overtuigd van sauvignon blanc (buxus, brandnetel), de andere proevers benoemen tropisch fruit en een stinkertje. Dit is zo’n belangrijk moment van overleg: persisteert de proever met sauvignon blanc of gaat hij mee met de anderen. Een proever suggereert Oostenrijk en we vullen grüner veltliner in. De wijn is een Pegasus Bay uit Waipara Valley Nieuw Zeeland – land is herkenbaar door het stuivend karakter – gemaakt van 70% sauvignon en 30% semillon.
Bij de derde wijn gaan we pas punten scoren. Een romige wijn met spritzig/mineraal karakter en overduidelijk zoet. Een fijne zoet/zuur balans. We delibereren en twijfelen tussen chenin uit de Loire en riesling uit Duitsland. We vullen het laatste in. Het blijkt Dönhoff 2020 Hermannshöle riesling spätlese te zijn. Uit de Nahe, wij vulden Mosel in. Maar goed, punten binnen.
De vierde wijn zorgt voor overeenstemming in het team. De proefnotities die we delen stemmen overeen: hout, vanille, boter, banaan, kokos. De wijn heeft heel veel kracht en een goede structuur, mooie wijn. Chardonnay weten we zeker. Maar ja, komt die uit Frankrijk of wellicht Nieuwe Wereld. Een proever kiest voor het laatste. Twee proevers denken Meursault te proeven, jong weliswaar. Dat komt op papier. Bij het jaar zitten we er naast, verder volle punten, al komt de wijn uit de Hautes Côtes de Nuits van het befaamde huis Meo-Camuzet.
De vijfde wijn is een O ja-wijn: geoxydeerde geur, aangename zij het iets scherpe geur. We denken aan ons vorige WK team dat discussieerde over Jura of Jerez de la Frontera. Precies die discussie hebben we opnieuw. Eigenlijk moeten we nog eens deze twee wijnen naast elkaar proeven om de verschillen goed te kunnen duiden. We vullen in savagnin uit de Jura en een ouder jaar, 2014. Het blijkt zelfs 2006 te zijn, een Marie et Denis Chevassu Chateau Chalon 2006 blanc. Ik mis een stukje comté…
Bij de eerste rode wijn gaan we weer helemaal uit de flow. “Dit herkennen we natuurlijk allemaal”, zegt Martijn half serieus en half schertsend. Domaine Collotte 2016 Chambolle Musigny, een pinot noir. Onze proefnotities: granaatrood, drop in de geur, gestoofd, bessen, roosvicee, kruidig, duidelijk nog tannines en bescheiden zuren. Wij dachten aan een grenache… helemaal fout.
Wijn nummer zeven is stevig, expressieve geur. Nog een paars randje, diepdonker. We ruiken bramen en kers, chocolade en rijpe tannines. We schrijven cabernet sauvignon op uit Chili. De andere teams vulden onder meer Australië in. Maar de wijn is een oude wereld wijn uit Italië. Barbera 2021 van Renato Corino uit Piëmonte. Een stevige wijn met wat zoetige aanzet, rijke tannines en chocolade.
De achtste wijn brengt ons in verwarring. Château Mont Olivet 2017 Châteauneuf du Pape, uit een rijk en warm jaar, gemaakt van 70% grenache, 12% syrah, 12% mourvedre en 6% andere druiven. Ja, als ik hier kijk naar mijn aantekeningen, is dat toch weer interessant. Rhone, 2018, syrah, staat in mijn aantekeningen. Als we proefnotities uitwisselen, hoor ik kruidigheid, pruim, paddestoelen en erwtjes, stevige tannines, gebrand, alcohol, zoethout en een ongelofelijk vrolijke morellenkersengeur. Wat op het proefpapier staat is niet zo gek, maar gaat in de dialoog ten onder. Hier hebben we voor het eerst te maken met de verduvelde tijddruk. Een proever oppert sangiovese? Nog 43 seconden… er staat nog niks op papier. Vraag me niet hoe het kan, maar we schrijven op: sangiovese, brunello di montalcini. Volledig ernaast, 0 punten.
Dan wijn 9. Héél aards vinden twee proevers. Andere proefnotities: kruidig, salmiak, eucalyptus, zoethout, jeneverbers, laurier, kers. De wijn doet mij denken aan de geur die je tegemoet kwam als je de bio winkel De Paardenbloem binnenstapte aan de Bredaseweg in Tilburg. Hilariteit aan tafel, lachen. Maar daar schieten we niks mee op. Omdat een proever (sic) de wijn niet zo aangenaam vindt en de kleur wat lichter is, komt op papier: nebbiolo, Barolo uit Italië. De wijn komt van verder – Libanon – en heeft cabernet sauvignon, cinsault en carignan in gelijke mate: het fameuze château Musar! 0 punten.
Beste lezer, het is inmiddels wel duidelijk dat blindproeven lastig en ‘niet te doen’ is. Bovendien is de dialoog onderling belangrijk. Ik vraag me wel eens af hoe volstrekte leken naar ons kijken als ze ons zouden zien.
Wijn nummer 10. Paarse rand, eucalyptus, klassiek. Soepele aandronk… mooi. Een proever benoemt rijp fruit, braam, ceder, laurier en steen. We missen in de line up nog cabernet sauvignon, die vaak op het WK staat. Zou dit hem zijn? Een proever denkt aan Mas de la Plana uit Spanje, dat schrijven we op. Mispoes. Er zit wel 30% cabernet sauvignon in, maar 70% malbec. Cheval des Andes 2018, Argentinië. Alleen wat punten voor het goede jaar… Deze jaargang is wat koeler in Argentinië en levert na vatrijping van 14 maanden (50% nieuwe fusten, 90% Frans eiken) een droom van een wijn.
Net als op het WK worden de wijnen steeds onthuld na het proeven. Martijn geeft aan dat op het WK de teams die niet meer voor een top 10 in aanmerking komen de wijn niet meer uitspuwen, maar opdrinken, steeds vrolijker en drukker worden en dat het dus lastiger is om geconcentreerd te proeven.
Wijn 11, de dessertwijn doet meteen dromen. Een prachtige Rembrandt gouden kleur. Een geur met perzik, prachtige balans. Hmmm,yummie. Van proefnotities komt niet zoveel terecht. We kijken elkaar gelukzalig aan, mompelen ‘botytris’ en zijn in gedachten verzonken. ‘Dit móet Sauternes zijn’, zegt een proever. Én van een héél mooi jaar, zoals 2001’, zegt een ander. Dat komt op papier. Opnieuw… 0 punten. De droom van de dessertwijn is Château Pierre Bise, Coteaux du Layon Chaume, 2011. Het is niet eens de beste appellation ter plekke – dat is Quarts de Chaume. Met een laag rendement van 15 hl per hectare drinken we ontegenzeglijk een van de Grote Wijnen van Frankrijk uit een fantastisch dessertwijn-jaar.
Reuze bedankt, Martijn, voor deze serieuze krachtinspanning. Het is een voorbeeldige WK proeverij. Bij dit verslag staat een PDF met informatie over de wijnen én de uitslag van de proefwedstrijd.
Peter van den Besselaar