Altijd spannend: druiven blind herkennen

By
63
Bibi Graetz van Testamatta, een super Toscaan

Wijn is gezond, zeggen wetenschappers. Natuurlijk zijn er die het tegendeel beweren. Om de waarheid te leren kennen, ga je dan af op eigen gevoel. En je kijkt eens om je heen. Bij de visboer loop ik Giel tegen het lijf. Giel is een werkzaam leven lang drogist geweest. Giel was járenlang lid van de sociëteit, al weer lang geleden, de vorige eeuw. Ik heb altijd gedacht dat Giel geen man is van pillen en poeders, maar liever ’s avonds een glas wijn nuttigt. Hij ziet er op zijn leeftijd heel goed en vitaal uit. Zie je wel, denk ik, wijn is gezond. “Het is tegenwoordig zeker veel moeilijker om wijnen te herkennen”, zegt Giel tegen mij. Daar moet ik even over nadenken. In mijn boek Wijnproeven van Michael Broadbent (oude editie van 1980) staat hoe je druiven kunt herkennen. Het staat met zekerheid beschreven: zó proeft Chianti (sangiovese) , zó proeft Saumur (cabernet franc). De techniek van het wijnmaken is in een generatie enorm verbeterd. Giel heeft wel gelijk. En de diversiteit binnen een gebied is groter dan vroeger. Je merkt dat bij proeverijen zoals deze: blind druiven herkennen, mooi opgezet door Nello Pischedda. Na een Spaanse godello (witte wijn) proeven we blind in serie 1 twee syrah, in serie 2 een malbec en een tannat, in serie 3 een sangiovese, een merlot en een sangiovese/merlot, in serie 4 een syrah en een malbec om te eindigen in serie 5 met een cabernet sauvignon/malbec en een sangiovese. Met een vintage port om na te genieten. De wijnen zijn spannend gegroepeerd.

Dit is een interessante serie, zegt Nello, bij de tweede serie. Een understatement, want iedere serie is de moeite waard. Maar hier drinken we een gerijpte Madiran naast een vrij jonge Argentijnse wijn. Tot mijn eigen verbazing gaat mijn voorkeur uit naar de jonge wijn.

Château Montus 1998 Cuvee Prestige, Madiran

De kleur is nagenoeg zwart met een gebruinde rand, de neus is gerijpt, slank, moeilijk, ik ruik niet zoveel. Kees gelukkig wel: drop, laurier, stalneus. Later ruik ik toch wat boenwas voor mahoniehout. Kees proeft in de smaak harde tannines en een droge afdronk. De smaak kan mij wel bekoren: veel frisse zuren, sappig met prominente bitters in de afdronk. In mijn ogen een compromisloos glas, dat duidelijk het beste met voedsel genoten kan worden. Een ranke wijn.

Catena Alta Malbec 2007, Catena Zapata, Mendoza Argentinië

Nee, dan dit glas! Paars-donkerrood. Véél vruchtimpressies met cassis en kersen. De neus charmeert meer, bij de eerste slok heeft de wijn een zwoelig mondcontact. F-R-U-I-T-! Kees noemt pruimen, bramen en kruidigheid in de neus. De wijn heeft concentraat. En in mijn aantekenboekje staat: “Nieuwe Wereld… en toch lekker”.

In de derde serie staan drie wijnen van Castello Brolio uit Toscane. En opnieuw herken ik de

Casalferro 2006 niet, verdorie, verdorie. Hieronder staan de sangiovese en de merlot cuvee beschreven.

Castello di Brolio 2007, Cuvee Colle di Là, Chianti Classico

Een ontwikkeld randje bij de kleur. Gemaakt van 100% sangiovese. Adam ruikt koffie en noemt de wijn complex en lang. Ik ruik een mandje met zomerfruit in de open neus, laurierdrop en even een chemische impressie waardoor ik de voorkeur geef aan de merlot. De neus geeft langzaam maar zeker iets meer. De smaak is sappig, nu goed te drinken en met veel bitters. Wie met een glaasje het etiket eens even goed bekijkt, ziet een afbeelding waarbij middeleeuwse verhalen zich in het brein dringen. Bijzonder.

Casalferro 2007, Castello di Brolio, Toscane

Rob noemt deze wijn van merlot rijk, Adam ruikt mocca en vanille en Gerard prijst de lange afdronk. Voor mij de mooiste wijn uit de serie. Een ingetogen neus met een kruidkoek impressie. Elegante smaak, rijk en voornaam, prachtig evenwicht en hangt ook mooi na. Klassieke wijn.

In de vierde serie proeven we een hartendiefje van Nello, Saint Joseph, naast opnieuw een Catena die hoge ogen gooit.

Saint Joseph 2006 Cuvee Les Serines, Yves Cuilleron

Hartendiefje van Nello. Gemaakt van 100% syrah. Berry ruikt rozemarijn en dropjes, Peter vdE mocca, leer en paardenmest, hij noemt de wijn dik en complex. De wijn is terrakleurig, de neus vol en warm, je neemt een slok en weet dan meteen: dit-is-goed, door een prachtvolle aandronk, hoge zuurgraad. Drinkt nog wat moeilijk door de tannines al is er duidelijk souplesse en rondeur aanwezig.

Catena Adrianna Malbec 2007, Catena Zapata, Mendoza Argentinië

Dieppaars. Veel kersen. Peter vdE ruikt zwoel fruit, mocca, leer en chocolade. De wijn charmeert door rondeur in de smaak, drinkt nu zeer aangenaam door de souplesse en elegantie. Dit is een hap sap wijn, je verlang naar de volgende slok. Fraaie bitters heeft de wijn en een kersen Mon Cherie afdronk.

Testamatta 2006, Bibi Graez, Toscane

Hartendiefje van Nello. Gemaakt van 100% sangiovese. De wijn heeft een etiket met voor- en tegenstanders… niet gek, want er staat kunst afgebeeld. Berry roemt de kersen, chocolade en ruikt lijm, waardoor hij de wijn onmiddellijk in Italië plaatst. Ik dacht bij deze Supertoscaan aan een Brunello di Montalcino door de complexe rijkdom in de neus: leer, tabak, kruidkoek en kruidnagel. Sappige wijn met zéér hoge zuurgraad. De wijn blijft lang nahangen. Glas wijn dat schreeuwt om geschonken te worden bij een goed diner. De wijn van de avond en de maximale score: drie *-sterren. De wijn kreeg 98 punten van Wine Spectator.

Niepoort 1997 Vintage Port

Rob zegt terecht: deze port krijgt te weinig aandacht. Want we keuvelen na over de proeverij. We drinken de port bij voortreffelijke brokkelige zéér belegen geitenkaas. Ik vind dit glas al heel lang een droomport, de port was zalig drinkbaar direct na botteling en blijft volstrekt evenwichtig: enorme rijkdom en prachtbalans. Ik schrijf hier drie *-sterren.

Een klaterend applaus voor Nello. En iedereen krijgt de groeten van Giel.